از اسماعیلیان ایران که خرابه های قلعه عظیم آنها یعنی قلعه الموت هنوز 

  پابرجاست ، اطلاعات و اخبار  کمی در دست بود . در سال 1833 م در 

 مجلس انجمن جغرافیایی شاهی یک افسر بریتانیایی به نام سرهنگ 

ومونیث ( w. monteith )شرحی از سفر خود که وی را تا مدخل دره الموت  

کشانیده بود ، نوشته بود . اما در حقیقت نه قلعه الموت را شناخته و نه بدان

 رسیده بود . این کار را یک افسر ریتانیایی  دیگر ، سرهنگ دوم سر جوستین 

 شیل ( sar Justin sheil )به انجام رسانیده و شرح مسافرت وی در همان 

 مجله در سال 1838 م به چاپ رسید . افسر بریتانیایی دیگر به نام ستورات  

( stewart )چند سال بعد از قلعه ی الموت دیدار کرد و بعد از آن تقریبا

نزدیک یک قرن کسی به پویش الموت بر نخاست .

خانم فریا استارک مؤلف کتاب سفری به دیار الموت ، لرستان و ایلام در سال 1893م در شهر

 پاریس دیده به جهان گشود و از کالج بدفورد و مدرسه مطالعات شرقی لندن فارغ التحصیل

گردید . به زبان های فارسی و عربی آشنایی داشت و در سال های 1930 و 1931 به الموت

سفر کرده است .

من برای رفتن به الموت خیلی مشتاق بودم ولی موانعی وجود داشت . یکی از این موانع آن بود

که من نمی توانستم این قسمت را بر روی نقشه ای که داشتم پیدا کنم . در این نقشه ناحیه الموت

دیده می شد ولی روستای الموت به چشم نمی خورد و حتی آن طور که پس از رفتنم به منطقه

فهمیدم اصولا چنین روستایی وجود ندارد . ولی به زور تحقیق ومطالعه فهمیدم که روستای

الموت را اروپاییان حداقل هشت یا نه بار دیده اند . پیشوایان شهر که گرداننده ریاست محلی

درباره حسن صباح مطالبی می دانستند . تصور می کردند به سبب وجود انگیزه ای صبیعی است

 که آدمی از انگلستان راه بیفتد و بخواهد قلعه الموت را ببیند . فکر ایرانیان نیز چون کتیبه

هایشان واضح و روشن است ، ولی بر روی کاغذ نیامده است . برآمدگی و دماغه صخره ای

مسدود و سرسخت میان این دو رشته کوه پدیدار می گردد که وادی حشاشیان را چون دیواری

در بر می گیرد . تصور می کنم اینجا یکی از کوهستان هایی باشد که مارکوپولو در کتابش

درباره سرزمین جشاشیان به آن اشاره کرده است .